به گزارش خبرنویس به نقل از خراسان، شاید شما هم اسم «سرترالین» که خیلیها آن را به نام «آسنترا» یا «زلفت» میشناسند،شنیده باشید. شاید هم یکی از مصرفکنندگان این قرص باشید. این دارو در درمان اضطرابهای مزمن گرفته تا مدیریت علایم سندروم روده تحریکپذیر (IBS)، استفاده میشود اما چند وقتی است در داروخانهها کمیاب شده است و این یعنی یک مشکل جدی برای مصرفکنندگان این دارو. در چنین شرایطی افراد یا تصمیم میگیرند مصرف این دارو را قطع کنند یا به داروی دیگری رو بیاورند اما این وسط یک خطر بزرگ نادیده گرفته میشود: قطع ناگهانی دارو. در این مطلب میخواهیم بگوییم چرا این کار اشتباه است و راهکار جایگزین چیست؟
چرا قطع ناگهانی خطرناک است؟
داروهایی مثل «سرترالین» (آسنترا) باعث تنظیم انتقالدهندههای عصبی مثل سروتونین در مغز میشوند. مادهای که نقش کلیدی در تنظیم خلقوخو و عملکرد دستگاه گوارش دارد. قطع ناگهانی این داروها مانند برداشتن ناگهانی ستون از زیر یک سقف است. وقتی این دارو را خودسرانه کنار میگذارید مغز فرصتی برای تطبیق مجدد ندارد و این باعث بروز علایمی مثل سرگیجه، تپش قلب، شوکهای الکتریکی خفیف در مغز، تحریکپذیری شدید و بازگشت پرقدرت همان اضطرابی میشود که برای درمانش دارو مصرف میکردید.
قانون طلایی کاهش تدریجی
شاید بپرسید در شرایطی که داروی مورد نظرمان گیر نمیآید، راهحل چیست؟ تنها راهِ جلوگیری از ضربه به بدن، کاهش مصرف بسیار آرام است. ضمن این که هیچ کس نباید خودش دوز دارو را تغییر دهد یا آن را قطع کند و تمام این فرایند باید تحت نظر پزشک باشد. پزشک بر اساس سابقه و دوز مصرفی شما، برنامه کاهش را در بازههای زمانی طولانی تنظیم میکند. گاهی هم برای کاهشهای دقیقتر، پزشک ممکن است فرم دارویی را از قرص به شکلها یا دوزهای دیگر دارویی تغییر دهد تا بدن کمترین فشار را تحمل کند.
راهکار جایگزین داریم؟
«آیا نمیشود داروی دیگری را جایگزین کرد که راحتتر قطع شود؟» این سوال خیلی از مصرفکنندگان است. پاسخ به این پرسش در دو بخش خلاصه میشود: اول این که تغییر دارو، یک فرایند تخصصی است و جایگزینی با داروهای دیگر همیشه به معنای مسیر هموارتر نیست. دوم این که، درمانهای مکمل مانند استفاده از مکملهای منیزیم، امگا۳ یا در موارد خاص داروهای گیاهی زیر نظر پزشک، میتوانند به عنوان یک مسیر در دوران انتقال استفاده شوند، اما هرگز نباید جایگزین مستقیم قرار بگیرند.
سبک زندگی؛ جعبه ابزار کمکی
در دورانی که دوز دارو را کاهش میدهید، بدن شما آسیبپذیرتر است. پس، باید حواسمان به چند نکته مهم باشد. اما این نکتهها چه هستند؟
مدیریت اضطراب| تمرینات تنفس عمیق و ذهنآگاهی را به برنامه روزانه خود اضافه کنید تا سیستم عصبی شما با کاهش دارو دچار تنش نشود.
کاهش محرکها| کافئین بیش از حد، قاتل آرامش در دوران قطع داروست پس مصرف چای و قهوه را به حداقل برسانید.
خواب و تغذیه| بیخوابی میتواند علایم سندروم قطع را دوچندان کند پس رعایت بهداشت خواب در این دوران میتواند کمککننده باشد.
در نهایت، باید یادمان باشد که قطع دارو یک فرایند درمانی است، نه یک مسابقه. اگر در طول مسیر با افکار ناامیدکننده یا علایم جسمی شدید مواجه شدید، به این معنی نیست که شکست خوردهاید، بلکه نشان میدهد که سرعت کاهش دارو برای سیستم عصبی شما زیاد بوده است. در چنین شرایطی، بدون معطلی به پزشک خود اطلاع دهید.
منبع: سلامت نیوز
