به گزارش خبرنویس، رئیس سازمان ملی استاندارد امروز اعلام کرد ارزیابی‌ها و آمارهای مربوط به کیفیت بنزین به‌صورت محرمانه تنظیم می‌شود و گزارش‌های آن در اختیار دستگاه‌های بالادستی قرار می‌گیرد. اظهاراتی که یک پرسش روشن پیش روی این سازمان می‌گذارد: چرا مردمی که بنزین را می‌خرند، مصرف می‌کنند و هزینه احتمالی ناسازگاری آن با موتور خودرو را می‌پردازند، نباید از کیفیت آن اطلاع داشته باشند؟
فرزانه انصاری از نمونه‌برداری از جایگاه‌ها و انبارهای سوخت و ارسال نتایج به دستگاه‌های بالادستی خبر داده است. اما صرف تهیه گزارش و گردش آن میان دستگاه‌های دولتی، پاسخ مطالبه مصرف‌کننده نیست. مردم باید بدانند نتیجه این نظارت چیست؛ بنزینی که وارد باک خودرویشان می‌شود چه مشخصاتی دارد و تا چه اندازه با استانداردهای اعلام‌شده مطابقت دارد؟
کیفیت بنزین برای مالک خودرو یک بحث اداری نیست که بتوان آن را پشت عنوان «محرمانه» کنار گذاشت. به سلامت موتور و پولی مربوط است که ممکن است ناچار شود بابت تعمیرات بپردازد. وقتی خودرو دچار ناک، افت توان یا اختلال در عملکرد می‌شود، مالک میان تعمیرگاه، نمایندگی و توصیه‌های مختلف سرگردان می‌ماند؛ درحالی‌که اطلاعات مربوط به یکی از عوامل احتمالی این مشکلات، در گزارش‌هایی ثبت شده که اجازه دیدن آن‌ها را ندارد.
عدد اکتان هم محرمانه شد؟
سازنده خودرو در دفترچه راهنما یا روی برچسب داخل درِ باک، مشخصات سوخت مناسب را اعلام می‌کند. برای نمونه، ممکن است بنزین با عدد اکتان ۹۵ برای یک خودرو توصیه یا الزام شده باشد. این عدد بخشی از نیاز فنی موتور است و استفاده از سوخت با اکتان پایین‌تر از مقدار تعیین‌شده می‌تواند موجب ناک شود و در شرایطی خطر آسیب به موتور را افزایش دهد.
مالک خودرو این هشدار را می‌بیند، اما چگونه باید به آن عمل کند؟ عدد اکتان موردنیاز ماشینش مشخص است؛ عدد اکتان واقعی بنزینی که دریافت می‌کند چطور؟ آیا باید صرفاً به نام بنزین و اطمینان‌بخشی مسئولان تکیه کند؟ اگر سوخت عرضه‌شده با نیاز خودرو سازگار نباشد، قرار است چه زمانی از این موضوع باخبر شود؛ پیش از آسیب یا پس از بازشدن موتور در تعمیرگاه؟
نمی‌توان از مالک انتظار داشت تمام الزامات نگهداری خودرو را رعایت کند، اما اطلاعات لازم برای انتخاب سوخت را از او دریغ کرد. مسئولیت نگهداری بدون امکان آگاهی، مصرف‌کننده را در موقعیتی قرار می‌دهد که باید هزینه تصمیمی را بپردازد که ابزار گرفتن آن را نداشته است.
محرمانگی، پاسخ نگرانی مردم نیست
نگرانی درباره نقش بنزین نامناسب در خرابی خودروها با محرمانه‌کردن گزارش‌ها برطرف نمی‌شود. البته هر خرابی موتور را نمی‌توان به بنزین نسبت داد و محرمانه‌بودن آمار نیز به‌تنهایی اثبات‌کننده بی‌کیفیتی سوخت نیست. اما وقتی اطلاعات منتشر نمی‌شود، می‌تواند مدرکی باشد مبنی بر اینکه کیفیت بنزین عرضه شده در جایگاه‌ها واقعا پایین و سمی است که به خورد خودروهایمان می‌دهیم
سازمان استاندارد باید با داده پاسخ بدهد. اگر بنزین عرضه‌شده مطابق استاندارد است، نتایج را منتشر کند تا مردم بدانند این اطمینان بر چه آزمایش‌هایی استوار است. اگر مواردی از عدم انطباق شناسایی شده، توضیح دهد مشکل کجا بوده، چه اقدامی برای اصلاح آن انجام شده و مصرف‌کنندگان چگونه مطلع شده‌اند.
اعتماد عمومی با جمله «گزارش را به دستگاه‌های بالادستی داده‌ایم» ساخته نمی‌شود. مصرف‌کننده باید اثر نظارت را در کیفیت کالایی که می‌خرد و اطلاعاتی که دریافت می‌کند ببیند.
درخواست مردم دسترسی به اسرار فنی پالایشگاه‌ها نیست. پرسش آن‌ها درباره ویژگی‌های محصولی است که هر روز به آن‌ها فروخته می‌شود: عدد اکتان چقدر است؟ چه سهمی از نمونه‌ها استاندارد بوده‌اند؟ موارد نامنطبق کجا شناسایی شده و تکلیف آن‌ها چه شده است؟
اگر بخش‌هایی از گزارش واقعاً حاوی اطلاعات حساس است، سازمان استاندارد باید توضیح دهد چرا نمی‌توان نتایج مربوط به کیفیت سوخت را جداگانه و به زبان قابل‌فهم منتشر کرد. محرمانه‌بودن بخشی از اطلاعات، پاسخ قانع‌کننده‌ای برای پنهان‌ماندن تمام شاخص‌های موردنیاز مصرف‌کننده نیست.
سازمانی که وظیفه نظارت بر کیفیت را بر عهده دارد، باید به مردم پاسخ دهد؛ به همان کسانی که بنزین را مصرف می‌کنند و در صورت بروز مشکل، نخستین پرداخت‌کنندگان هزینه‌اند. گزارش نظارت زمانی برای جامعه معنا دارد که نتیجه‌اش از پشت درهای اداری بیرون بیاید.
مردم حق دارند پیش از پرداخت صورت‌حساب تعمیرگاه بدانند چه چیزی در باک خودرویشان ریخته‌اند. کیفیت بنزین را نمی‌توان محرمانه نگه داشت و هم‌زمان از مالک خواست با آگاهی، از موتور خودرو مراقبت کند.
درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید.
پایان خبر / رکنا / کدخبر 1255056
منبع: رکنا
