بی تفاوتی و وجود نداشتن عشق در زندگی مشترک

نجمه امیرخانی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا، بابیان اینکه بی‌تفاوتی در زندگی زناشویی یکی از چالش‌های پیچیده و گاهی دردناک در روابط عاطفی است، اظهار کرد: برخلاف تنش که نشان‌دهنده وجود انرژی هرچند منفی در رابطه است، بی‌تفاوتی اغلب نشان‌دهنده خاموش شدن بعد عاطفی رابطه زناشویی است که می‌تواند پیش‌درآمدی برای جدایی عاطفی یا فیزیکی باشد.

وی افزود:بی‌تفاوتی در زندگی زناشویی را نباید فقط یک احساس سرد شدن ساده دانست، معمولاً یک نشانه محسوب می‌شود و مشکل نیست ، اغلب بی‌تفاوتی آخرین حلقه یک چرخه به شمار می‌رود که شامل : نیاز برآورده‌نشده، اعتراض و گلایه، ناامیدی ،کناره‌گیری و بی‌حسی و بی‌تفاوتی است.

روانشناس و مشاور خانواده گفت: در بسیاری از موارد، بی‌تفاوتی به دلیل وجود نداشتن عشق نیست، بلکه از احساس ناخوشایند بی پاسخ ماندن مکرر نشات می‌گیرد ،سیستم روانی برای محافظت از خود، ابراز هیجان و انتظار را کم می‌کند تا کمتر آسیب ببیند. از این منظر ، سؤال درمانی این نیست که «چرا دیگر علاقه ای وجود. ندارد، بلکه این است که بی‌حسی از چه چیزی محافظت می‌کند؟

وی ادامه داد:تفکیک فاصله سالم از بی‌تفاوتی آسیب‌زا اهمیت دارد ،فاصله سالم موقتی، قابل گفتگو و همراه با احترام است، بی‌تفاوتی آسیب‌زا پایدار، تعمیم‌یافته و همراه با کاهش پاسخ‌دهی هیجانی است، همچنین الگوی تعقیب ،کناره‌گیری که یکی از زوجین تمایل به نزدیکی و گفتگو دارد و طرف دیگر عقب‌نشینی می‌کند، این چرخه اگر تثبیت شود، به بی‌تفاوتی می‌رسد.

امیرخانی در خصوص بی‌تفاوتی دوطرفه تصریح کرد:گاهی روابط زوجین به ازدواج موازی یا طلاق عاطفی تبدیل می‌شود که دو نفر زیر یک سقف، بدون رابطه هیجانی واقعی حضور دارند، علل مهم بی تفاوتی در زوجین متعدد است ،آسیب‌های دلبستگی، تحقیر و انتقاد مزمن، فرسودگی شغلی و نقش‌ها، افسردگی، اضطراب، تروما، اعتیاد، مشکلات جنسی، و تفاوت‌های حل‌نشده. از دلایل بی تفاوتی محسوب می‌شود.

روانشناس و مشاور خانواده بابیان اینکه پیش از ارزیابی بالینی باید مواردی مورد بررسی قرار گیرد، اضافه کرد: باید بدانیم پیش از از هر مداخله‌ای باید ایمنی، خشونت، خیانت، اعتیاد و سلامت روان فردی بررسی شود ، همچنین بی‌تفاوتی می‌تواند نقاب افسردگی یا فرسودگی باشد.

وی گفت: برای مداخله و درمان این موضوع باید زوج‌درمانی هیجان‌مدار که رویکرد گاتمن، است ،درمان رفتاری–هیجانی یکپارچه (IBCT) و CBT زوجی می‌توانند مؤثر باشند ، اما پیش‌آگهی به مدت بی‌تفاوتی، انگیزه دو طرف، ایمنی رابطه و وجود یا نبود آسیب‌های عمیق بستگی دارد.