به گزارش خبرنویس، در حالی که در ایران همچنان خودروهایی مانند کوییک و پژو 207 در دسته هاچبکهای اقتصادی قرار میگیرند، بررسی بازار کشورهای منطقه نشان میدهد این مفهوم سالهاست تغییر کرده و به خودروهایی کاملاً مدرنتر، ایمنتر و بهروزتر اطلاق میشود؛ خودروهایی که نهتنها از نظر قیمت و دسترسی، بلکه از نظر پلتفرم، کیفیت ساخت و استانداردهای فنی نیز در سطح متفاوتی قرار دارند.
هاچبک اقتصادی در کشورهای منطقه؛ از یاریس تا امجی 4
در بازارهای منطقه از جمله ترکیه، آذربایجان، ارمنستان، عراق و کشورهای حاشیه خلیج فارس، هاچبک اقتصادی عمدتاً با مدلهایی مانند هیوندای i20، کیا ریو، تویوتا یاریس و رنو Clio شناخته میشود.
این خودروها روی پلتفرمهای نسل جدید ساخته شدهاند؛ پلتفرمهایی که بهطور همزمان روی ایمنی، کاهش وزن، بهبود هندلینگ و مصرف سوخت پایین تمرکز دارند. به همین دلیل، سطح ایمنی فعال و غیرفعال در این خودروها (از ساختار بدنه تا سیستمهای ترمز و کمکراننده) قابل مقایسه با محصولات قدیمیتری مانند پژو 207 نیست.
همچنین تجربه رانندگی، کیفیت مونتاژ و استاندارد آلایندگی در سطح بالاتری قرار دارد و مطابق الزامات سختگیرانه اروپا و بازارهای جهانی تنظیم شده است.
در کنار این خودروها، موج جدیدی از هاچبکهای برقی چینی مانند BYD Dolphin و MG 4 نیز وارد بازارهای منطقه شدهاند؛ خودروهایی که با معماریهای کاملاً جدید EV، سیستمهای دیجیتال پیشرفته و راندمان بالاتر، عملاً نسل تازهای از هاچبکهای شهری را تعریف کردهاند.
ایران؛ مفهوم متقاوتی از هاچبک اقتصادی
در مقابل، بازار ایران همچنان با محصولاتی مانند کوییک و پژو 207 تعریف میشود؛ خودروهایی که اگرچه در ظاهر در کلاس هاچبک اقتصادی قرار میگیرند، اما از نظر فنی تفاوت ساختاری جدی با رقبا دارند.
-
کوییک بر پایه پلتفرم قدیمی خانواده X200 توسعه یافته؛ پلتفرمی که ریشه آن به بیش از یک دهه قبل برمیگردد و تغییرات آن بیشتر در حد فیسلیفت و بهبودهای محدود بوده است.
-
پژو 207 ایران نیز در واقع نسخهای فیسلیفتشده از پلتفرمهای قدیمی پژو 206 است که سالها پیش طراحی شدهاند.
در نتیجه، در حالی که رقبای منطقهای بر پایه پلتفرمهای جدید با تمرکز بر ایمنی، کاهش وزن و فناوریهای کمکراننده ساخته شدهاند، بخش عمده خودروهای داخلی همچنان با معماریهای قدیمی تولید میشوند؛ موضوعی که شکاف تکنولوژیک را بهطور محسوسی افزایش داده است.
رویای دستنیافتی پژو 207
در چنین شرایطی، مفهوم هاچبک اقتصادی در ایران بهتدریج از یک «گزینه در دسترس طبقه متوسط» به یک «کالای گرانقیمت» تبدیل شده است.
در حالی که در بازارهای منطقه، هاچبکهایی مانند یاریس، i20، Rio و کلیو انتخابهای معمول طبقه متوسط و حتی پایین هستند، در ایران قیمت پژو 207 اتومات سقف فلز به حدود ۲ میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان رسیده است.
اگر یک جوان با درآمد ماهانه حدود ۲۵ میلیون تومان بخواهد این خودرو را خریداری کند، بدون در نظر گرفتن هزینههای زندگی باید 90 ماه کار کند؛ یعنی حدود ۷.۵ سال کار مداوم فقط برای خرید یک هاچبک اقتصادی داخلی.
انحصار و واردات گران
در کنار شکاف فنی و اقتصادی، بخش مهمی از این تفاوت به ساختار بازار خودرو در ایران برمیگردد. در حالی که در کشورهای منطقه، رقابت میان برندهای کرهای، ژاپنی، اروپایی و چینی باعث تنوع عرضه و کنترل نسبی قیمت شده است، بازار ایران سالهاست تحت تأثیر انحصار خودروسازان داخلی و محدودیتهای جدی واردات خودرو قرار دارد.
از یکسو، تعرفههای سنگین واردات و هزینههای جانبی بالا عملاً ورود خودروهای اقتصادی جهانی را محدود کرده و از سوی دیگر، کاهش رقابت واقعی در بازار داخلی باعث شده محصولات قدیمی با قیمتهای فزاینده در نقش «خودروی اقتصادی» باقی بمانند. نتیجه این ساختار، بازاری است که در آن قیمتها به سطح جهانی نزدیک شده، اما کیفیت و فناوری همچنان فاصله قابل توجهی با استانداردهای منطقهای دارد.
منبع: رکنا
