به گزارش خبرنویس به نقل از clevelandclinic، روزهای بد برای همه پیش میآیند. ترافیک، برخورد نامناسب دیگران یا دردسرهای کوچک روزمره میتوانند ناگهان صبر هر کسی را لبریز کنند. اما اگر یک ناراحتی جزئی باعث شود واکنشی بسیار شدید و غیرقابلکنترل نشان دهید، ممکن است دچار چیزی شده باشید که در زبان عامیانه انگلیسی به آن Crash Out میگویند؛ یعنی حالتی که فشار و احساسات انباشتهشده ناگهان سرریز میشوند.
چیوونا چایلدز، روانشناس، توضیح میدهد که این حالت چرا اتفاق میافتد و چگونه میتوان از تأثیر آن بر روابط، کار و زندگی اجتماعی جلوگیری کرد.
«Crash Out» یعنی چه؟
«Crash Out» یک اصطلاح عامیانه برای زمانی است که استرس، ناکامی یا احساسات دشوار روی هم جمع میشوند و در نهایت به یک فوران شدید هیجانی یا واکنش تکانشی منجر میشوند.
در چنین شرایطی، به جای اینکه کمی از موقعیت فاصله بگیرید، ممکن است سر کسی فریاد بزنید، تصمیمی عجولانه بگیرید یا رفتاری انجام دهید که بعداً از آن پشیمان شوید.
سالها پیش، عبارت «Crash Out» بیشتر برای توصیف خوابیدن پس از خستگی شدید به کار میرفت؛ اما با گسترش شبکههای اجتماعی، معنای امروزی آن رواج پیدا کرده است.
این وضعیت فقط «عصبانی بودن» یا «روز بد داشتن» نیست.
مثلاً ممکن است بهخاطر اشتباه پیشخدمت در رستوران سر او فریاد بزنید، میز را برگردانید، بدون داشتن برنامه جایگزین از کارتان استعفا دهید یا وقتی یکی از نزدیکانتان سؤال سادهای میپرسد، ناگهان سر او داد بزنید.
به زبان ساده، چیزی که از نظر دیگران ممکن است مسئله کوچکی باشد، برای شما به آخرین قطره تحمل تبدیل میشود.
آیا «Crash Out» همان حمله روانپریشی است؟
خیر.
روانپریشی یا آنچه گاهی «فروپاشی روانی» نامیده میشود، میتواند شامل تجربه چیزهایی مانند دیدن یا شنیدن چیزهایی باشد که در واقعیت وجود ندارند.
اما در «Crash Out» مسئله اصلی این است که فرد به دلیل فشار و استرس شدید، احساس میکند دستگاه عصبیاش دیگر توان تحمل فشار بیشتری ندارد.
نشانههای احتمالی
این حالت میتواند با علائم مختلفی همراه باشد، از جمله:
-
نوسانات شدید خلقی
-
تحریکپذیری و عصبانیت بیشتر
-
فورانهای هیجانی
-
تصمیمهای تکانشی یا پرخطر
-
فراموشی یا احساس گسست موقت از محیط
-
هجوم افکار
-
افزایش اضطراب
-
کنارهگیری از دیگران
گاهی علائم جسمی نیز ظاهر میشوند، مانند:
-
افزایش ضربان قلب
-
گرفتگی عضلات گردن، شانهها یا کمر
-
سردرد
-
تهوع
چرا این اتفاق میافتد؟
معمولاً چیزی که باعث «از کوره در رفتن» میشود، تنها دلیل واقعی واکنش نیست.
در بسیاری از موارد، احساسات برای روزها، هفتهها یا حتی ماهها در درون فرد جمع شدهاند.
به گفته چایلدز، ما گاهی مشکلات را سرکوب میکنیم، استرس را روی هم انباشته میکنیم، با رفتار بد دیگران مواجه میشویم اما احساساتمان را نادیده میگیریم و به مسیرمان ادامه میدهیم؛ تا اینکه بالاخره یک اتفاق کوچک به «آخرین قطره» تبدیل میشود.
عوامل مختلفی میتوانند احتمال چنین واکنشی را افزایش دهند:
- دشواری در مدیریت احساسات: برخی افراد در تشخیص و مدیریت احساسات شدید پیش از رسیدن آنها به نقطه انفجار مشکل دارند.
- استرس مزمن: فشار مداوم در محل کار، دانشگاه یا خانه میتواند دستگاه عصبی را دائماً در حالت آمادهباش نگه دارد و اضطراب و تحریکپذیری را افزایش دهد.
- کمبود خواب: وقتی خسته هستید، اتفاقی که در حالت عادی اهمیت چندانی ندارد ممکن است بسیار بزرگ و آزاردهنده به نظر برسد.
- رفتار آموختهشده: اگر فرد در محیطی بزرگ شده باشد که در آن اعضای خانواده مرتباً با عصبانیت و انفجار هیجانی واکنش نشان میدادند، ممکن است ناخودآگاه یاد گرفته باشد که این شیوهای طبیعی برای برخورد با استرس است.
- مشکلات سلامت روان: اختلالات اضطرابی، افسردگی، اختلالات مرتبط با تروما و برخی مشکلات دیگر میتوانند مدیریت احساسات را دشوارتر کنند.
خشم شدید بهمرور ممکن است به واکنش پیشفرض فرد تبدیل شود و توانایی او برای فکر کردن شفاف و تصمیمگیری منطقی را کاهش دهد.
وقتی احساس میکنید در آستانه انفجار هستید چه کنید؟
مهمترین قدم، آگاه شدن از وضعیت خود است.
اگر متوجه شوید که در حال از دست دادن کنترل خود هستید، میتوانید پیش از شدیدتر شدن واکنش، از موقعیت فاصله بگیرید و به خودتان فرصت آرام شدن بدهید.
اگر در میانه چنین حالتی هستید یا احساس میکنید در آستانه آن قرار دارید:
-
از موقعیت فاصله بگیرید؛ کمی قدم بزنید یا تلفن را کنار بگذارید.
-
چند نفس آرام و عمیق بکشید و پاهایتان را محکم روی زمین قرار دهید.
-
به محیط اطراف توجه کنید: چه چیزهایی میبینید، میشنوید، لمس میکنید یا احساس میکنید؟
-
با یک دوست یا فرد مورد اعتماد صحبت کنید.
-
پیش از واکنش بیشتر، به خودتان فرصت بدهید تا آرام شوید.
-
کاری انجام دهید که به کاهش فشار کمک کند؛ مثلاً پیادهروی، استراحت یا انجام فعالیتی که از آن لذت میبرید.
هدف این است که دستگاه عصبی فرصت آرام شدن پیدا کند تا بتوانید با ذهنی شفافتر تصمیم بگیرید.
بعد از آرام شدن، از خودتان بپرسید
وقتی شرایط آرام شد، کمی خوداندیشی میتواند به پیشگیری از تکرار این اتفاق کمک کند.
از خودتان بپرسید:
-
دقیقاً چه احساسی داشتم؟
-
چه چیزی واکنش من را تحریک کرد؟
-
آیا قبلاً هم چنین احساسی داشتهام؟
-
آیا نشانههای هشداردهندهای وجود داشت که متوجه آنها نشدم؟
-
دفعه بعد چه کاری میتوانم متفاوت انجام دهم؟
شناخت این الگوها باعث میشود دفعه بعد، علائم را زودتر تشخیص دهید و پیش از رسیدن به نقطه انفجار، واکنش مناسبتری نشان دهید.
چگونه از «Crash Out» جلوگیری کنیم؟
هیچکس نمیتواند استرس را همیشه بهطور کامل مدیریت کند، اما میتوان احتمال واکنشهای شدید را کاهش داد.
متخصصان توصیه میکنند:
-
محرکهای هیجانی خود را شناسایی کنید.
-
با افزایش استرس، برای آرام کردن خود و استراحت کوتاه وقت بگذارید.
-
خواب کافی داشته باشید.
-
مهارتهای سالم مقابله با استرس را تمرین کنید.
-
مشکلات را پیش از اینکه بیش از حد سنگین شوند با دیگران در میان بگذارید.
-
زمانی را به فعالیتهایی اختصاص دهید که به شما کمک میکنند از فشار روزمره فاصله بگیرید.
اگر این واکنشها مرتب تکرار میشوند و روی روابط، کار یا زندگی روزمره تأثیر گذاشتهاند، صحبت با یک رواندرمانگر یا متخصص سلامت روان میتواند کمککننده باشد.
از کوره در رفتن نباید به واکنش پیشفرض شما تبدیل شود
همه انسانها بالاخره به نقطه تحمل خود میرسند. عصبانی شدن طبیعی است؛ اما فوران خشم، رفتار تکانشی یا آسیب زدن به خود و دیگران تنها راه مدیریت این احساسات نیست.
نکته مهم این است که بتوانیم لحظه نزدیک شدن به نقطه انفجار را بشناسیم، از موقعیت فاصله بگیریم، آرام شویم و سپس تصمیم بگیریم چگونه بهتر با مسئله روبهرو شویم.
گاهی یک اتفاق کوچک واقعاً کوچک است؛ چیزی که آن را به یک انفجار بزرگ تبدیل میکند، فشارهایی است که پیش از آن مدتها درون ما جمع شدهاند.
منبع: سلامت نیوز
